آموزش فارسی کردن فایل های بنری

( قسمت اول - شیوه مقدماتی )

به طور کلی در زمان برنامه نویسی در شرکتهای معتبر که نرم افزار آنها می تواند در کشورهای مختلف فروش داشته باشد ، از قانونی استفاده می کنند که توسط آن می توان به راحتی زبان یک برنامه را به دلخواه تغییر داد.
به طور مثال یکی از معروفترین برنامه ساخته شده به این روش ، یا بهتر است بگوییم سیستم عامل ، همان ویندوز می باشد. مایکروسافت با بهره گیری از قانون Resource String تمامی فایلهای ویندوز را به این روش کامپایل کردند که در زمانی که احتیاج به یک زبان خاص بود ، تنها با عوض کردن جملات و نوشته ها ، آن فایل از نظر زبان تغییر کند.

به طور کلی ویندوز و یا اکثر برنامه های معروف از فایلهای با پسوند DLL جهت ذخیره اطلاعات لازم برنامه استفاده می کنند. البته این نوع فایلها توضیحات بسیار مفصلی دارند که ما فقط به بحث زبان آن می پردازیم.
یکی از قسمتهایی که در این فایلها می شود ذخیره ساخت ، همان نوشته ها و جملات برنامه هستند. حال فکر کنید یک برنامه 5 فایل DLL دارد که هر کدام دارای یک زبان مختلف می باشند. البته این بحث فقط مربوط به فایلهای DLL نمی باشد و فایلهایی نظیر EXE را نیز شامل می شود.

حال اگر بتوانیم به روشی این نوشته ها را به زبان فارسی تبدیل کنیم ، فایل مورد نظر به زبان فارسی می شود. البته فارسی ساختن یک فایل به همین راحتی هم نیست. چون همان طوری که میدونید زبان فارسی از سمت راست به چپ است در حالیکه اکثر زبانهای دنیا از سمت چپ به راست می باشند. (غیر از ژاپنی که معلوم نیست به چه سمتی خوانده میشه !)

حال بیایید ببینیم چگونه میتونیم با ساده ترین روش این جملات رو فارسی کنیم ؟ خوب مسلما" راحت ترین راه ، استفاده از یک برنامه آماده می باشد.

ابتدا برنامه Resource Hacker رو از آدرس زیر دانلود و نصب کنید.

 http://www.users.on.net/johnson/resourcehacker

این را هم به خاطر داشته باشید که این برنامه بر خلاف اسمش بسیار سودمند است. بسیاری از برنامه نویسان جهان جهت ساخت فایلهای Resource خود از این برنامه استفاده می کنند. پس از نصب این برنامه آن را باز کنید و کار خود را با فارسی کردن اولین فایل ویندوز شروع می کنیم. به خاطر داشته باشید که شما می بایست یک ویندوز جهت تایپ فارسی برای این قسمت داشته باشید. برنامه Resource Hacker به لحاظ 32 بیتی بودنش میتونه تقریبا" 90 درصد فایلهای ویندوز رو ویرایش کنه. پس اعمال زیر را یک به یک انجام دهید :

1) برنامه Resource Hacker را اجرا کنید.

2) سپس از منوی File گزینه Open را انتخاب نمایید تا پنجره مربوط به گشایش فایل ظاهر شود.

3) سپس به شاخه ویندوز ( به طور مثال C:\Windows ) بروید و یکی از فایلهای اجرایی ، مانند ماشین حساب وییندوز را باز کنید. این فایل با نام Calc دیده می شود. ( در برخی از ویندوزها مانند ویندوز XP این فایل در شاخه سیستمی ویندوز قرار دارد ، به طور مثال C:\Windows\System32 )

4) حال در سمت چپ ، گزینه String Table را باز کنید. این همان قسمتی است که شما می بایست در تمامی برنامه ها ، جهت فارسی کردن فایلها ویرایش نمایید.

5) یکی دیگر از قسمتهایی که می توان تغییر داد ، منوی برنامه ها می باشد که به راحتی می توانید از سمت چپ انتخاب نمایید. حال کار خود را با فارسی کردن یک منو ادامه می دهیم. پس از انتخاب Menu از سمت چپ ، گزینه با کد 307 را فارسی می کنیم. در انتها دکمه Compile Script را فشار دهید و فایل را ذخیره نمایید.

6) حال برنامه ماشین حساب ویندوز خود را اجرا کنید و نتیجه را ملاحظه فرمایید. در تصاویر زیر می توانید تفاوت را کاملا" مشاهده نمایید.

خوب این روش بسیار ساده و مقدماتی برای فارسی کردن فایلها می باشد. به خاطر داشته باشید این برنامه ، و برنامه های شبیه این می توانند فایلهای کامپایل شده به صورت Resource را ویرایش کنند که معمولا" با پسوندهای   EXE ، DLL ، OCX ، CPL ، SCR و ... شناخته می شوند. این را هم بدانید که بسیاری از فایلهای دیگر نیز از این نوع فایلها می باشند و تنها با تغییر دادن پسوند آنها می توان این نوع فایلها را نیز ویرایش کرد. به طور مثال فایلهای Theme ویندوز از نوع همان DLL می باشند.

در مقالات بعدی شیوه های دیگر فارسی کردن فایلها ، به خصوص فایلهایی که توسط این برنامه نمی توان ویرایش کرد ، مانند بازیها را برای شما نشان می دهم.

ضمنا" به عنوان یک خواهش جدی از شما مي خواهم قبل از فارسی کردن هر فایل ، از آن ، یک فایل Backup تهیه کنید و در صورتی که آشنایی بسیار کم به کامپیوتر دارید ، از ویرایش فایلهای ویندوز جدا" خودداری کنید.


در صورتی که فایلهای ویندوز را به اشتباه فارسی کنید ، ویندوز دیگر قادر به شناسایی آنها نمی باشد لذا ویندوز درست اجرا نمی شود و در برخی مواقع مجبور به نصب دوباره ویندوز می شوید !
 

آموزش لینوکس

قبل از بحث در باره مفاهیم کلی لینوکس گفتم شاید بد نباشه لینوکس رو با یکی دو تا سیستم عامل دیگر مقایسه کنیم، این جوری شاید بهتر بشه در مورد لینوکس قضاوت کرد!
متن زیر مقایسه بین لینوکس ،ویندوز 2000 و سیستم عامل Open Source دیگری به نام FreeBSD است که البته به نظر میاد نویسندش از طرفدارای سرسخت لینوکس باشه!
مقايسه اجمالي سيستم عاملهاي ويندوز 2000، لينوکس و FreeBSD :
قابلیت اطمینان
Windows 2000: تمام کاربران اين نرم افزار با صفحه آبی رنگ مرگ! در هنگام قفل کردن سيستم آشنا می باشند. قابليت اطمينان ضعيف يکی از عمده ترين معايب ويندوز است. برخي از اين ايرادات در ويندوز 2000 رفع گرديده اند. اما افزايش حجم کدها مشکلات بيشتری از نظر قابليت اطمينان را به وجود آورده است. ويندوز 2000 از منابع سيستمی زيادی استفاده مي کند و با توجه به معيوب شدن تدريجی حافظه و خراب شدن فايل های سيستمی، استفاده از سيستم برای بيش از چند ماه کار بسيار مشکلی است.
Linux: قابليت اطمينان Linux مشهور است، سرور ها غالبا برای سال ها فعال می مانند. اگرچه ورودی/خروجی ديسک در حالت پيش فرض ناهمگام می باشد که قابليت اطمينان کمتری برای عمليات مبتنی بر تعاملات دارد و ممکن است فايل سيستم را بعد از بروز اشکال در سيستم و يا قطع برق معيوب کند. اما در کل براي استفاده کنندگان Linux يک سيستم عامل قابل اطمينان محسوب می شود.
FreeBSD: FreeBSD بسيار قدرتمند است(سرور هاي فعال با دوره های عمر چند ساله دليل اين ادعا است). سيستم فايلی جديد Soft Updates ورودی و خروجی هاي ديسک را برای بهترين عملکرد بهينه مي کند و در عين حال قابليت اطمينان را براي کاربردهایی از قبيل پايگاه های داده که بر اساس تعاملات (Transactions) می باشند تضمين می کند.
کارایی
Windows 2000: ويندوز برای نرم افزارهای متداول و Desktop ها مناسب است اما قابليت تحمل بارهای سنگين شبکه را ندارد. تعداد محدودی از سازمان ها تلاش می کنند تا از آن به عنوان يک سرور اينترنت استفاده کنند. به عنوان مثال Barnesandnobel.Com که از ويندوز NT استفاده مي کند را مي توان با پيغامهای خطايی که سرور آنها معمولا توليد مي کند شناخت. حتي سايت Hotmail که متعلق به خود Microsoft (توليد کننده ويندوز) مي باشد مدتها از FreeBSD به عنوان سيستم عامل خود استفاده نمود.
Linux: Linux براي بسياری از کابران به خوبی کار می کند اما با اين وجود قابليت اجرايی تحت بار سنگين شبکه بهينه نيست. قابليت اجرايی شبکه تحت هسته لينوکس 2.3 پايين تر از ظرفيت FreeBSD با سخت افزار مشابه می باشد. با عرضه شدن هسته لينوکس 2.4 که يک حافظه مجازی جديد مشابه FreeBSD می باشد، وضعيت بهبود يافته است. از آنجاييکه هر دوی اين سيستم ها Open Source می باشند، صرفه اقتصادی بالايی دارند به همين دليل کارکرد Linux وFreeBSD به سرعت در حال همگرايی مي باشد.
FreeBSD: FreeBSD انتخاب برتر سيستم برای قابليت اجرايی بالای کاربردهای شبکه می باشد.FreeBSD از ساير سيستم هایی که روی سخت افزار يکسانی کار می کنند، بهتر و بيشتر کارایی دارد. يکی از بزرگترین و شلوغ ترين سرورهای اينترنتی به آدرس ftp://ftp.cdrom.com از FreeBSD براي خدمات رسانی به بيش از 1.2 تريليون بايت Download در روز استفاده می کند. بسياری از سرورها از FreeBSD به دليل توانایی آن در پشتيبانی از ترافيک سنگين شبکه با قابليت اطمينان و اجرای بالا به عنوان OS اصلی خود استفاده می کنند.

امنیت
Windows 2000: Microsoft ادعا مي کند که محصولاتش ايمن است اما هيچ تضمينی در اين مورد ارائه نمی کند. نرم افزار های آنها قابل بازنگری و بررسی توسط بقيه نمی باشد و از آنجاییکه ویندوز Close source می باشد هیچ راهی برای کاربران به منظور تشخیص و تغییر هیچ یک از مخاطرات امنیتی که معمولا درباره سیستم های ویندوز منتشر می شوند وجود ندارد.
Linux: طبیعت Open source لینوکس به هرکس این اجازه رامی دهد که امنیت کد را مورد بررسی قرار داده و آن را تغییر دهد، اما واقعیت این است که پایگاه کد لینوکس توسط برنامه نویسانی بی تجربه و در مدت زمانی کم تعریف شده است. هیچ سیاست بازنگری رسمی برای کد وجود ندارد و به همین علت لینوکس هر سال در لیست پيشنهادات CERT برای Unix قرار دارد. این مسئله با این واقعیت همراه است که شرکت هایی چون Redhat به ارایه خدماتی که به ناامنی مشهور می باشند، گرایش دارند. با اين وجود لینوکس نیز از سیستم دیوار آتش قدرتمند و ابزارهای تشخیص نفوذ فراوانی پشتیبانی می کند.
FreeBSD: FreeBSD برای چندین سال تحت تست مداوم بوده است. تمامی اجزای سیستم مورد چک و بازبینی مجدد قرار گرفته اند تا اشکالات مرتبط با امنیت کشف شوند. از آنجاییکه کل سیستم Open source می باشد، امنیت سیستم توسط دیگران قابل بررسی بوده است و این بررسی نیز به طور کامل انجام شده است. نصب اولیه FreeBSD هنوز از پیشنهاد امنیتی CERT در سال 2000 تبعیت می کند. FreeBSD همچنین سطوح امنيتی را در سطح هسته (Kernel) سیستم عامل پیاده سازی می کند که بسیار قدرتمند تر از پیاده سازی در سطح اجرا می باشد. FreeBSD شامل یک سیستم دیوار امنیتی (Firewall) بسیار قدرتمند و ابزارهای متعددی برای جستجوی نفوذها می باشد.
سیستم فایلی
Windows 2000: فایل سیستم FAT و NTFS متعلق به Microsoft هردو برای بیش از 15 سال به دلیل عدم سازگاری با سیستم های فايلی PC-Based قدیمی تر دچار مشکل بوده اند. اين سیستم های فایلی برای باگ های زیاد و کاربردهای مخرب سرورهای امروزی طراحی نشده وحتی اعتقادی به طراحی شدن با سیستم عامل چند کاربره و یا شبکه ای نداشتند.
Linux: سیستم فایلیی که در لینوکس به کار می رود،کار خود را با یک روش الحاق سازی غیر همزمان خطرناک انجام می دهد که غالبا یک خرابی بزرگ در سیستم (crash)، سیستم را به طور دائمی تخریب می کند در حالی که در Solaris یا FreeBSD اشکال با میزان کمی از دست دادن اطلاعات تصحیح شده و سیستم قابل بازیابی می باشد.البته چندین نسخه جدید فایل سیستم برای لینوکس وجود دارد که قسمت های زیادی از این اشکالات را حل کرده اند.(مانند Ext3)
FreeBSD: FreeBSD از سیستم فایلی یونیکس (UFS) استفاده می کند که اندکی پیچیده تر از سیستم فایلی Ext2 لینوکس می باشد. این فایل سیستم (UFS) با گزینه Sofupdate، راهی بهتر برای اطمینان از بی نقص بودن و اطلاعات سیستم فایلی ارایه می دهد. این گزینه ورودی/خروجی همزمان را کاهش و ورودی/خروجی غیرهمزمان را افزایش می دهد. چرا که تغییرات برروی یک UFS بسته به ساختار سیستم فایلی و نه به صورت Sector basis (بخش گرا) هماهنگ می شود. این موضوع، هماهنگی همیشگی سیستم فایلی در فاصله دو به روز رسانی را تضمین می کند. سیستم فایلی FreeBSD همچنین نشانه هاي (Flags) فایلی که باعث محدودیت متجاوزان (شامل نفوذگرها یا کاربران ناخواسته يا ...) در تراکنشها می شود را پشتیباني می کند. تعداد زيادی از این نشانه ها وجود دارند که می توان آنها را به یک فایل اضافه نمود.به عنوان مثال نشانه "غیر قابل تغییر" که هیچ گونه اجازه تغییر یا حذفی در فایل یا دایرکتوری را اجازه نمی دهد.نشانه های متداول دیگر عبارتند از "فقط افزودنی"، "غیر قابل حذف" و "آرشیو". با تلفیق این امکانات با سطوح امنیتی سطح هسته (Kernel) یک سیستم غیر قابل نفوذ به دست می آید.

گردانندگان دستگاه جانبی
Windows 2000 :Microsoft ارتباط بسیار خوبی با تولید کنندگان درایور دارد.غالبا هنگام استفاده از یک درایور بین نسخه های مختلف ویندوز مشکلاتی پیش می آید اما به طور کلی کاربران Windows دسترسی بسیار عالی و سریع به درایور های دستگاه ها دارند.
Linux: جامعه لینوکس عمدا برای تشویق تولید کنندگان به تولید درایور های Open source انتشار درایور های باینری جدا را بر روی این سیستم عامل مشکل می کند.متاسفانه اکثر تهیه کنندگان علاقه ای به انتشار درایور خود به صورت Open source را ندارند و به همین خاطر برای کاربران لینوکس هرگونه استفاده از درایورهاي عرضه شده توسط تهیه کننده بسیار مشکل است.
FreeBSD: راه انداز(Bootloader) FreeBSD ، می تواند داریورهای باینری را در زمان راه اندازی بالا بیاورد. این به دیگر تولیدکنندگان درایور اجازه توزیع ماژولهای درایور باینری جدا که قابلیت بارگذاری روی سیستم شامل FreeBSD را دارند، را می دهد. براساس طبیعت متن باز FreeBSD ، ارتقاء درایور دستگاه برای سخت افزار جدید بسیار آسان است. اکثر تولید کنندگان فقط فایل های باینری سازگار با سیستم عامل ویندوز را منتشر می کنند. این بدان معنی است که از زمانیکه دستگاه به بازار می رسد تا زمانی که درایور آن رویFreeBSD در دسترس خواهد بود، ممکن است چند ماه طول بکشد.
نرم افزار های تجاری
Windows 2000: برای ویندوز نسبت به دیگر سیستم عاملها برنامه های کاربردی بسیار بیشتری در دسترس است. تقریبا تمامی برنامه های کامپیوترهای Desktop روی ویندوز و فقط روی ویندوز اجرا می شوند. اگر شما یک برنامه مهم دارید که تنها روی ویندوز اجرا می شود، هیچ راهی جز استفاده از ویندوز ندارید.
Linux: نرم افزارهای تجاری زيادی روی لینوکس موجود است که در حال زیادتر شدن نیز هست. متاسفانه لینوکس تنها فایلهای باینریی را می تواند اجرا کند که مخصوص خودش ساخته شده باشند و توانایی اجرای برنامه های دیگر سیستم عاملها را ندارد.
FreeBSD: تعداد نرم افزارهای تجاری روی FreeBSD به سرعت روبه گسترش است،اما هنوز بسیار پایین تر از آن چیزی است که در مورد ویندوز شاهد آن هستیم. علاوه بر نرم افزارهای موجود،FreeBSD قابلیت اجرای نرم افزارهای موجود روی لینوکس، SCOUnix و BSD/OS را نیز دارد.

نرم افزار های رایگان
Windows 2000: میزان نرم افزارهای رایگان ویندوز بسیار کمتر از آن چیزی است که برای Unix داریم. بسیاری از برنامه های کاربردی ویندوز به عنوان نرم افزار اشتراکی (shareware) بدون کد اصلی برنامه وجود دارند که به هیچ عنوان توسط کاربران قابل شخصی کردن(Customize) ، بهبود، توسعه و اصلاح نیستند.
Linux: تعداد بسیار زيادی از برنامه های رایگان برای لینوکس در دسترس می باشد. تمامی نرم افزارهای GNU روی FreeBSD و Linux قابل اجراست. برخی از برنامه های رایگان بسته به نوع آنها تغییراتی نسبت به نمونه های مشابه دارند چون لینوکس استاندارد مشخص پخش نرم افزاری ندارد.
FreeBSD: نرم افزارهای رایگان بسیار بسیار زيادی برای FreeBSD در دسترس می باشد. FreeBSD شامل هزاران بسته نرم افزاری و مجموعه پخش شده وسیعی می باشد که تمامی آنها همراه با کد اصلی برنامه (Source code) به طور کامل می باشند. بسیاری از مردم FreeBSD را در دسترس ترین و آسانترین کتابخانه قابل استفاده برای بسته های نرم افزاری رایگان می دانند.

محیط تولید برنامه
Windows 2000: Windows ابزارهای توسعه کمی داشته و بسیاری از مجموعه ابزار بسیار قدرتمند آن باید به صورت جداگانه خریداری شود و به ندرت قابل سازگاری با دیگر ابزارها می باشند. با این وجود اکثر تولیدکنندگان محیط های توسعه و تولید نرم افزار محصولات خود را برای ویندوز به طور جداگانه و کامل عرضه می کنند.
Linux: لینوکس تمامی ابزارهای تولید FreeBSD را به همراه تفسیرکنندگان ها زبان برنامه نویسی متداولی و تمامی برنامه های GNU از قبیل C/C++ قدرتمند GNU، ویرایشگر Emacs و دیباگر GDB در بر می گیرد. متاسفانه به علت طبیعت بسیار خرد شده (Splinted) لینوکس، برنامه هایی که روی یک سیستم (مثلا Redhat 7.2) می سازید امکان کارکردن روی سیستم ديگری از لینوکس (مثلا Slack ware) را ندارند.
FreeBSD: FreeBSD مجموعه بزرگی از ابزارهای تولید و توسعه برنامه را در بر دارد. سیستم توسعه کاملی از C/C++ (شامل ویرایشگر، و ابزارهای توسعه یونیکس برایJava، HTTP، Perl، Python، Tel/TK، Awk، Sed و ...)را به طور رایگان دریافت می کنید که براساس FreeBSD نصب می شوند و تمامی اینها شامل کدهای امنيتی می باشند.
زیر ساخت محیط تولید نرم افزار
Windows 2000: نرم افزار ویندوز یک سیستم عامل Close source است که پاسخی به نیاز بازار بوده تا راه حل یک مسئله تکنیکی. تکنولوژیهای جدید در مقیاس زیاد به درون این سیستم عامل ریخته می شوند بدون اینکه طراحی آنها مناسب یا حتی کامل شده باشند. درباره زیرساخت توسعه نرم افزار چیز زيادی در دست نیست جز همان صفحه آبی رنگ مرگ! که پیام خودش را می دهد.
Linux: لینوکس یک هسته (Kernel) شبیه یونیکس است که باید با GNU ترکیب شود تا یک سیستم عامل کامل را بسازد. لینوکس هیچ سیستم کنترل نسخه ای را مورد استفاده قرار نمی دهد و به همین خاطر تمامی تصحیح خطاها (Bug-Fixes) و توسعه ها باید از طریق پست الکترونیکی و تماس با لیست پستی و در پایان با ارسال به فردی که مجاز به ارائه کد به برنامه اصلی می باشد، انجام پذیرد. بر اساس میزان زیادی کدی که نوشته می شود، امکان کنترل کیفیت تغییرات مربوط برای یک نفر وجود ندارد. به همین دلیل کد بسیار زیادی برای لینوکس وجود دارد که با عجله نوشته شده و هیچ وقت برای یک سیستم عملیاتی امن تر قابل قبول نمی باشد.
FreeBSD: FreeBSD یک سیستم عامل پیشرفته بر اساس یونیکس می باشد. کد منبع کل سیستم در یک پایگاه داده که تحت CVS اجرا می شود در دسترس می باشد. دسترسی به این پایگاه توسط یک گروه بزرگ(200 نفر) از برنامه نویسان خبره و ارشد نوشته شد و برای هماهنگی عرضه و پخش بازبینی گرديد. FreeBSD بیشتر برای یافتن جوابهای عالی در اهداف کلی طراحی گرديده تا برای تغییرات سریع به منظور اضافه کردن عملکردی جدید.
پشتیبانی
Windows 2000: اگرچه پشتیبانی برای windows 2000 وجود دارد، اما باید خود را برای یک انتظار یک ساعته آماده کنید در حالیکه تضمينی برای یافتن پاسخ وجود ندارد. به علت طبیعت کد بسته ویندوز هیچ پشتیبانی رایگان غیر رسمی برای آن وجود ندارد و باگها طبق زمانبندی و برنامه ریزی Microsoft تصحیح می شود نه طبق زمانبندی شما. از آنجاییکه ویندوز 2000 به طور متناوب به روزرسانی نمی شود، شما ممکن است سالها برای تصحیح باگ هایتان منتظر بمانید.
Linux: بسياري از سازمان ها، پشتیبانی های حرفه ای برای لینوکس ارائه می دهند. تمامی تامین کنندگان عمده Linux بسته به گستردگی کاری، سطحی از پشتیبانی را ارائه می دهند و بعضی خدمات را به طور کامل ارایه می دهند. تعداد بسیاری از محل های بحث و گفتگو برای لینوکس وجود دارند که سوالات شما را مجانی پاسخ می دهند. از گروههای خبری و آدرسهای پستی زيادی نیز به عنوان آخرین پایگاه برای بر طرف کردن مشکلاتتان استفاده کنید.
FreeBSD: موسسات متعددی از جمله BSDi پشتیبانی های گسترده ای از FreeBSD ارائه می دهند. علاوه بر پشتیبانی حرفه ای، ميزان بسیار زيادی از پشتيباني هاي غير رسمي از طريق گروههاي خبري Usenet و آدرسهاي پستي مانند [e-mail] قابل دسترسي مي باشد. وقتي يک مشکل پيدا مي شود معمولا پاسخ دقيق آن ظرف چند ساعت پيدا مي شود.

هزینه ها و قیمت های مالکیت
Windows 2000: قيمت نسخه سرور ويندوز 2000 تقريبا 700 دلار می باشد. برنامه های جانبی هزينه ای جداگانه و اضافه دارند. کاربران معمولا هزاران دلار براي برنامه هایی می پردازند که برروی لینوکس و FreeBSD به طور رايگان در دسترس می باشند. مستند سازی گران بوده و مستندات بسيار کمی به صورت جاری (Online) در دسترس می باشد. برای هر کامپيوتر در شبکه مجوزی جداگانه لازم است که به معنای تاخير در گسترش شبکه و صرف هزينه های اضافه است. هزینه ابتدايی آموزش برای کارهای مقدماتی سازمانی نسبت Unix کمتر است. همچنین به کار بيشتری برای ادامه کارآیی سیستم با هر میزان بار کاری نياز دارد.
Linux: لينوکس رايگان بوده و بسياری از شرکتها بسته های نرم افزاری تجاری خود را هزينه بسيار پايينی بر روی آن ارائه می دهند. برنامه ها و مستندات آنها با هزينه ای کم و يا رايگان در دسترس می باشد. هيچ گونه محدوديتی از نظر اجازه نامه وجود ندارد، بنابراين لينوکس می تواند روی هر تعداد سيستمی که شما می خواهيد بدون هرگونه هزينه اضافی نصب گردد. هزينه کل مالکيت لينوکس بسيار اندک است.
FreeBSD: FreeBSD را می توان به صورت مجانی از Internet گرفت يا می توان آن را به صورت يک مجموعه
4 CD به همراه چندين گيگا بايت نرم افزار کاربردی به ازای 40 دلار خريداری نمود که تمامی اسناد ضروری را نيز در بر می گيرد. پشتيبانی از FreeBSD به صورت مجانی و يا با قيمت بسيار اندک در دست می باشد. هيچ گونه گواهينامه و شماره سريالی برای کاربران لازم نيست به همين خاطر می توانيد به سرعت کامپيوتر های اضافه ای را به شبکه بيفزاييد. اينها همه با هزينه بسيار پايين مالکيت نرم افزار در دسترس می باشد.

آموزش شبکه - مقدماتی

تعريف شبکه : در کل به اتصال تعدادی کامپيوتر به يکديگر به منظور استفاده از منابع همديگر شبکه گفته می شود به عبارت ديگر به هر وسيله که ما بتوانيم چند کامپيوتر را به يکديگر متصل نماييم در حقيقت يک شبکه ايجاد کرده ايم .
اما هدف از ايجاد شبکه چيست ؟
به طور کلی اهدافی مثل زير در ايجاد يک شبکه کامپيوتری دنبال می شود :
۱) استفاده مشترک از منابع
۲) استفاده از منابع راه دور
۳) افزايش امنيت و انعطاف پذيري
۴) مكانيزه كردن يا اتوماسيون كردن مجموعه ها
۵) استفاده بهينه از وقت و امكانات و صرفه جويي در هزينه ها
به نظر مي رسد كه همين موارد دلايل خوبي براي به راه انداختن يك شبكه مي باشد . ضمن اينكه موارد متعدد ديگري نيز مي باشد
اما در مطالب فوق يك كلمه به نام منابع را بكار برديم آيا مي دانيد منابع چه هستند ؟
منظور از منابع در كامپيوترها امكانات آنها مثل پردازنده مركزي < CPU > ، هارد ديسك ، پرينتر كه جزء منابع سخت افزاري هستند و بانكهاي اطلاعاتي ، فايلهاي صوتي و تصويري به عنوان منابع نرم افزاري مي باشد . در بحث شبكه هاي كامپيوتري دسته بندي هاي مختلفي وجود دارد كه به مرور آنها را بررسي خواهيم كرد اما در ابتداي بحث يكي از اين دسته بنديها را معرفي خواهيم كرد :
۱) شبكه LAN : به شبكه هاي كوچك و محلي گفته مي شوند . مثلاً اگر در خانه اتان يك شبكه راه اندازي كنيد در واقع يك شبكه LAN ايجاد نموده ايد .

۲) شبكه WAN : اين شبكه در سطح بسيار بزرگي مطرح مي شود و حتي مي توان گفت در سطح جهاني همانند شبكه اينترنت ( خدا پدرش را بيامرزد ) . در اين شبكه براي ايجاد ارتباط از تجهيزات مخابراتي پيش رفته استفاده مي شود .

۳) شبكه MAN : در اصطلاح به شبكه هايي ما بين شبكه هاي LAN و WAN گفته مي شود و يك راه تشخيص آن ، اين است كه از تجهيزات مخابراتي آنچناني استفاده نمي شود مثلا اگر شركتي در يك شهر داراي چند شعبه باشد و بخواهيد آن شعبات را به يكديگر متصل كند اينچنين شبكه اي ايجاد مي كند .
سيستم هاي شبيه به شبكه
گاهی اوقات می توان کامپيوترها را به شکلی بکار برد که دقيقا با يک شبکه سر و کار نداريم اما می توان آنها را شبکه نيز به حساب آورد . به همين دليل نام آنها را سيستم های شبيه شبکه می ناميم و در زير آنها را توضيح می دهيم . اما قبل از آن بايد با مفهوم کامپيوتر Standelone آشنا شويد . به طور كلي به كامپيوتر هاي كه قادر باشيم پشت آنها قرار گيريم و با آنها كار انجام دهيم خواه به شبكه متصل نباشد يا امكان آن را نداشته باشد يك كامپيوتر Standelone گوييم .
اما سيستم هاي شبيه شبكه ، بطور كلي سه مورد مي باشند :
۱) كامپيوترهاي MainFrame : اين كامپيوترها داراي چندين پردازنده و حافظه هاي بزرگ مي باشند و ترمينالها كه فقط داراي مانيتور و صفحه كليد مي باشند به آن متصل مي شوند و از آن استفاده مي كنند. پس به نوعي مي توان آنها را نوعي شبكه ناميد اما نه بطور كامل .

۲) Distributed System ( سيستم هاي توزيع شده ) : اين سيستم هاي شامل جندين كامپيوتر جداگانه مي باشند كه بر روي همه آنها يك سيستم عامل مخصوص مانند ماخ ( Mach ) نصب مي شود و اين سيستم عامل است كه كليه پردازشها را مديريت مي كنند و تصميم مي گيرد كه مثلا اين برنامه روي كدام سيستم ها انجام شود و يا مثلا اين داده روي كدام سيستم ها ذخيره شود و در اين موارد كاربر نمي تواند هيچ كاري انجام دهد . اين كامپيوتر ها بيشتر براي انجام پردازشهاي بسيار سنگين و بصورت موازي بكار مي روند .

۳) كامپيوترهايي كه به يكديگر Link مي شوند : يكي از راههايي كه مي توان كامپيوترها را به يكديگر متصل كرد از طريق پورت هاي پشت آنها مي باشد . اگر دو كامپيوتر را بتوان از طريق پورت هاي پشت آنها به يكديگر متصل كرد در اصطلاح آنها را لينك كرده ايم . در سيستم عامل ويندوز نيز مي توانيد دو كامپيوتر را بدين روش به يكديگر متصل كنيد . براي اينكار در موقع نصب ويندوز بايد نرم افزار آن را نصب كنيد تا بتوانيد دو كامپيوتر را در قالب Host و Geast استفاده نماييد
شبكه ها را مي توان به دو گروه زير تقسيم نمود :
*) شبكه هاي نقطه به نقطه ( Peer To Peer ) كه نام ديگر آنها Work Group مي باشد .
**) شبكه هاي Server based كه به آنها Clinet / Server نيز مي گويند .

دسته ديگري از شبكه ها
شبکه های Peer-to-Peer به شبكه هايی گفته می شود كه در آن تعدادی كامپيوتر به كمك يك كابل يا چيزی شبيه به آن به يكديگر متصل می شوند . در اين نوع شبكه خبری از كاپيوتر سرويس دهنده به صورت جداگانه نيست و تمام كامپيوترها هم به صورت كلاينت و هم بصورت سرور عمل می كنند و انجام اموری مثل مديريت فايلها ، دادن مجوزهای دسترسی ( البته نه بصورت درست و حسابی ) به عهده كاربر همان كامپيوتر است . اما در شبكه های كلاينت/ سروری يك كامپيوتر بنام سرور وجود دارد كه تمام امور مديريتی و دادن مجوزهای دسترسی و موارد ديگر از اين دست را به عهده دارد و معمولا تمام افراد پشت آن قرار نمی گيرند و اجازه كار با آن را ندارند بلكه فقط شخص مدير شبكه ( Administrator ) با آن كار می كند . اما اجازه بدهيد تا يك مقايسه مابين اين دو شبكه داشته باشيم :

۱) اندازه ،تعداد و مكان : اگر در حدود ۱۵ كامپيوتر ( البته صحيحتر آن ۱۰ عدد می باشد ) داشته باشيم بهتر است از شبكه نقطه به نقطه استفاده شود و اگر تعداد از آن بيشتر شده بهتر است بدليل افت شديد كارآيی شبكه از شبكه كلاينت/ سروری استفاده شود . اگر از نظر مكانی كامپيوترها در فاصل دور نسبت به يكديگر باشند بهتر است از شبكه های كلاينت/ سروری استفاده شود . اگر بخواهيم يك محيط كوچك كه به ندرت گسترش و توسعه می يابد را شبكه بندی كنيم بهتر اس از شبكه نقطه به نقطه استفاده كنيم .

۲) منابع مشترك شده ( Share ) : در شبكه های نقطه به نقطه منابع مشترك شده بر روی تمام كامپيوترها گسترده شده اند و هر شخصی منابع مورد نظر خود را به اشتراك می گذارد يا از اشتراك خارج می كند . اما در شبكه های بر اساس كلاينت/ سرور تمام منابع مسترك شده بر روی يك كامپيوتر قرار دارد و به كمك همان كامپيوتر به اشتراك گذاشته می شود . يا از اشتراك خارج می شود .

۳) پشتيبانی سيستم عامل : شبكه های نقطه به نقطه توسط تمامی سيتم های عامل پشتيبانی می شوند اما شبكه های بر اساس كلاينت/ سرور را سيتم عاملهای خاص مانند Windows 2000 server ، Linux, Unix , Win Nt و اخيرا توسط سيستم عامل Windows 2003 پشتيبانی می شود.

۴) امنيت : شبكه های نقطه به نقطه دارای امنيت مطلوبی نيستند اما شبكه های بر اساس كلاينت/ سرور دارای امنيت بالايی هستند كه قابل توسعه نيز می باشد.

تعريف Right : به مجوزهای دسترسی كه به كاربران داده می شود در اصطلاح Right گويند .

تعريف Dedicated server : در بعضی از محيطهای شبكه كامپيوترهای سروری را به طور اختصاصی برای انجام بعضی كارها در نظر می گيريم ، كه به آنها سرورهای اختصاصی يا Dedicated server گويند . مثلاً در بعضی شبكه ها يك كامپيوتر برای ارائه فايلها در نظر گرفته می شود كه به آنها File server گويند و موارد مشابه ديگر .

تعريف Node : به كامپيوترها و كليه تجهيزات مرتبط با شبكه كه به تنهايی قادر به كار باشند Node يا گره گويند مانند : PC ها ، هاب ، سوئيچ

تعريف Webmaster : به مديران شبكه هايی كه بر روی اينترنت قرار دارند Webmaster گويند . بايد توجه كرد كه به مديران شبكه هايی كه بر روی اينترنت قرار ندارند Administrator گويند .

تعريف Login : در اصطلاح به عمل اتصال به شبكه يا ورود به شبكه گويند و به عمل خروج از شبكه Logout گويند .

تعريف GNOS : به سيستم های عامل گرافيكی شبكه GNOS گويند و اگر گرافيكی نباشد به آن NGNOS گويند . از سيستم های عامل گرافيكی می توان به ويندوز NT و لينوكس اشاره كرد و از سيستم های عامل غير گرافيكی می توان به Unix ، Novell اشاره كرد .

تعريف Diskless Network ( شبكه های بدون ديسك ) : گاهی اوقات می توان كامپيوترهای كلاينت را بدون هارد ديسك ، فلاپی ديسك و حتی CD-Rom در شبكه بكار ، برد . اين كلاينتها از طريق يك چيپ مخصوص كه بر روی كارت شبكه قرار دارد ، در هنگام بوت شدن و از طريق شبكه به كامپيوتر سرور بطور اتوماتيك متصل می شوند و از اين طريق سيستم عامل و برنامه های مورد نياز را بكار می برند . برای اطلاعات بيشتر هم می توانيد با همين عنوان در موتورهای جستجو به دنبال مطلب بگرديد .البته در بررسی كارت شبكه نيز مقدار بيشتری توضيح ارائه خواهيم كرد .

وضعیت دانشجویان از ورود تا خروج از دانشگاه

بدون شرح :